Glen Grant Distillery
Opgericht: 1840
Gebied: Speyside
Adres: Rothes, Morayshire, AB38 7BS
Eigenaar: Campari
Status: in gebruik
Capaciteit: 5,9 miljoen liter per jaar
Uitrusting: 5 wash stills, 5 spirit stills
Website: http://www.glengrant.com
De twee gebroeders John en James Grant besloten in het jaar 1840 aan de
rand van de plaats Rothes, vlak bij de rivier de Spey en niet ver van
een waterbron, een distilleerderij te bouwen. James was rechter en
bankier voordat hij samen met zijn oudere broer in whisky ging.
De twee heren hadden al enige ervaring met distilleerderijen, want in de
jaren '30 hadden ze belangen in de Aberlour-distilleerderij. Ze huurden
in 1839 een stukje land van de Earl of Seafield en bouwden daar een voor
die tijd moderne distilleerderij. Het zou later ook de eerste
distilleerderij in Noord-Schotland zijn die een aansluiting kreeg op het
elektriciteitsnet.
Een ander belangrijk punt voor de heren Grant was de aanleg van de
Morayshire Railway, die vlak langs de Glen Grant-distilleerderij liep.
Deze spoorlijn zorgde voor de aanvoer van kolen, turf en vaten en (wat
nog belangrijker was) de afvoer van whisky. De spoorweg, die toen ook
voor andere distilleerderijen die eraan lagen heel belangrijk was, is nu
verdwenen.
John Grant stierf in 1864. Zijn broer ging alleen door tot zijn dood in
1872. De zoon van James, Major James Grant, nam de zaken van zijn vader
over en leidde niet alleen bijna zestig jaar lang zijn vaders
distilleerderij, maar bouwde ook een nieuwe distilleerderij aan de
andere kant van de spoorlijn. Deze in 1897 gebouwde distilleerderij werd
zeer toepasselijk Glen Grant No 2 genoemd en is nu bekend onder de naam
Caperdonich. De twee distilleerderijen waren in die tijd verbonden door
een pijpleiding waardoor de whisky van Glen Grant No 2 naar Glen Grant
No 1 liep. Er wordt in de plaats Rothes beweerd dat er door de lokale
bevolking houten pinnen in de leiding werden geslagen om zo whisky af te
tappen voor eigen gebruik. In 1898 werd er een kleine trommelmouterij
gebouwd.
Grant was niet alleen een goed zakenman, maar hield ook van wat er
groeide en bloeide. Hij nam vaak planten en bomen mee van zakenreizen om
die achter de distilleerderij te planten. Al gauw ontstond er een enorme
tuin, compleet met bruggetjes en een heus whiskykluisje, waarin hij zijn
favoriete whisky bewaarde, die hij aansprak als hij alleen of met
relaties een wandelingetje in de tuin maakte.
In 1931 stierf Major James Grant. Hij liet het bedrijf na aan zijn
kleinzoon, Major Douglas Mackessack. Deze zorgde ervoor dat de Glen
Grant-distilleerderij tot de beste en bekendste distilleerderijen van
Schotland ging behoren. Ook op de exportmarkt werd de malt zeer bekend.
Al in het jaar 1961 werden de eerste vaten geëxporteerd naar
Italië, op verzoek van een hótelier uit Milaan, Armondo
Giovinetti geheten. Tot op de dag van vandaag wordt er Glen Grant
geëxporteerd naar Italië, dat ook de grootste afnemer is van
deze malt.
Zoals zoveel distilleerderijen ging ook Glen Grant tijdens de Tweede
Wereldoorlog dicht vanwege het gersttekort. In 1952 ging Glen Grant met
The Glenlivet-distilleerderij samen onder de firmanaam `The Glenlivet
and Glen Grant Distilleries Ltd'. Zij werden in het jaar 1972 versterkt
met Hill, Thomson & Co Ltd (blender van o.a. Queen Anne-whisky) en
de Longmorn Distilleries. Al deze bedrijven vormden vanaf toen The
Glenlivet Group; deze bestond uit de distilleerderijen Benriach,
Caperdonich, Glen Grant, Glenlivet en Longmorn. Zes jaar later, in 1978,
werd deze groep overgenomen door de Canadese drankengigant Seagram
Distillers Plc. Eind 2000 werd Seagram zelf overgenomen door Diageo en
Pernod Ricard. Aangezien Diageo al de grootste was in de Schotse
whisky-industrie, werd dit deel van Seagram toegekend aan Pernod Ricard.
Op dit moment staat Glen Grant te koop. Door de overname van Allied
Distillers door Pernod Ricard werd dit bedrijf op zijn beurt onder druk
gezet door de Europese Commissie om de distilleerderij in de etalage te
zetten.
Bron: Brilleman, Robin, De gids 'Schotse Malt Whisky', Amersfoort,
Van Wees
